1966 yapımı Django, İtalyan ve İspanyol ortak yapımı olan ve Spagetti Western türünün en ikonik filmlerinden biridir. Yönetmen Sergio Corbucci'nin imzasını taşıyan film, isimsiz bir kasabaya gelen ve gizemli bir tabut sürükleyen yalnız bir silahşörün (Franco Nero) hikayesini anlatır. Django, kendini bir fahişeyi (Loredana Nusciak) korumak ve kasabayı terörize eden iki düşman grup arasında kalmak zorunda hisseder. Bir tarafta acımasız bir Güneyli ırkçı Klan, diğer tarafta ise Meksikalı devrimciler vardır. Django'nun tabutunda sakladığı sürpriz, filmin akışını değiştiren ve finalde patlayıcı bir etki yaratan unsurdur.

Franco Nero'nun canlandırdığı Django karakteri, soğukkanlı duruşu, kendine özgü tarzı ve unutulmaz görüntüsüyle sinema tarihine adını yazdırmıştır. Nero'nun performansı, karakterin içsel çatışmalarını ve amansız kararlılığını mükemmel bir şekilde yansıtır. Corbucci'nin yönetmenliği, dönemin sosyal ve politik gerilimlerini, özellikle ırkçılık ve şiddet temalarını, Western formatı içinde cesurca ele almasıyla dikkat çeker. Film, geleneksel Western kalıplarını zorlayan karanlık atmosferi, şiddet sahnelerinin çıplaklığı ve minimalist diyaloglarıyla türde bir dönüm noktası olarak kabul edilir.

Django, sadece bir aksiyon ve intikam filmi değil, aynı zamanda yalnızlık, ahlaki ikilemler ve insanın içindeki şiddet potansiyeli üzerine düşündüren bir yapımdır. Görsel estetiği, özellikle çamurlu ve kasvetli kasaba atmosferi, filmin hikayesine güçlü bir duygusal derinlik katar. Luis Bacalov'un bestelediği efsanevi tema müziği ise filmin ruhunu tamamlayan unutulmaz bir unsurdur. Western severler ve sinema tarihine ilgi duyanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir klasik olan Django, izleyiciyi 1960'ların sinema dilinde sürükleyici ve düşündürücü bir yolculuğa çıkarır. Film, türün geleceğini şekillendirmiş ve sayısız filme ilham kaynağı olmuştur.