Woody Allen'ın hem yönetmenliğini hem de başrolünü üstlendiği 1979 yapımı Manhattan, siyah-beyaz görüntüleriyle New York'un büyüsünü perdeye yansıtan bir başyapıttır. Film, boşanmış bir televizyon yazarı olan Isaac Davis'in (Woody Allen) hayatını merkezine alır. Isaac, genç bir kız olan Tracy (Mariel Hemingway) ile çıkmaya başlar, ancak en yakın arkadaşı Yale'nin (Michael Murphy) metresi Mary (Diane Keaton) ile tanışınca duyguları karmaşık bir hal alır. Bu dörtlü ilişki ağı, modern aşkın, entelektüel tatmin arayışının ve yetişkin sorumluluklarının kesiştiği noktada trajikomik bir hikaye sunar.

Woody Allen'ın keskin diyalogları ve karakter derinliği, filmin bel kemiğini oluşturur. Diane Keaton'un canlandırdığı Mary karakteri, güvensiz ve entelektüel bir kadın portresi çizerken, Mariel Hemingway'in performansı saflık ve olgunluğun beklenmedik bir karışımını yansıtır. Gordon Willis'in siyah-beyaz sinematografisi, şehrin ikonik manzaralarını adeta bir karaktere dönüştürerek filmin atmosferine unutulmaz bir katkı sağlar.

Manhattan izlemek, sadece bir romantik komedi-dram deneyimi değil, aynı zamanda 1970'lerin sonundaki New York entelektüel hayatına dair bir zaman kapsülüne tanıklık etmektir. Film, ilişkilerdeki ikilemleri, nesil farklarını ve 'doğru' kararı vermenin zorluğunu evrensel bir dille işler. Gershwin'in müzikleri eşliğinde ilerleyen bu hikaye, izleyiciyi güldürürken derin düşüncelere de sevk eder. Görsel şölen ve zekice yazılmış senaryosuyla Manhattan, sinema tarihinde özel bir yere sahip olmayı hak ediyor.