Matthew Holness'in yazıp yönettiği 2018 yapımı Possum, geleneksel jump-scare'lerden uzak, derinlemesine psikolojik bir korku deneyimi sunuyor. Film, itibarını yitirmiş kukla sanatçısı Philip'in (Sean Harris), çocukluğunun geçtiği, İngiltere'nin kasvetli doğu kıyılarındaki eve dönüşüyle başlar. Yanında, 'Possum' adını verdiği, tüyler ürpertici, örümcek benzeri bir kukla taşımaktadır. Bu ev, onu aşağılayan ve zorbalık eden üvey babası Maurice (Alun Armstrong) ile aynı çatıyı paylaşmak ve geçmişteki travmatik bir sırla yüzleşmek zorunda olduğu bir hapishaneye dönüşür.

Sean Harris'in performansı filmin belkemiğini oluşturuyor. Neredeyse hiç diyaloğa bağlı kalmadan, yalnızca beden dili ve bakışlarıyla derin bir ıstırap, korku ve içsel çöküşü aktarmayı başarıyor. Alun Armstrong ise ürkütücü bir pasif-agresiflikle Maurice karakterine hayat vererek, ekranın her köşesine baskın bir tehdit duygusu yayıyor. Görsel dil olarak, kasvetli ve soluk renk paleti, uzun ve rahatsız edici plan sekanslar, izleyiciyi Philip'in paranoyak ve çözülmekte olan zihinsel durumunun içine çekiyor. 'Possum' kuklası, filmin en ikonik ve rahatsız edici unsuru olarak, bastırılmış travmaların fiziksel tezahürünü simgeliyor.

Possum, kolay bir izlek sunmuyor; izleyiciden sabır ve yorumlama gücü istiyor. Ancak, sanatsal sinema ve psikolojik gerilimi harmanlayan, unutulması zor bir atmosfer yaratmayı başarıyor. Özellikle metaforik anlatımlı, yavaş tempolu ve zihinsel derinliği olan korku filmlerinden hoşlananlar için mutlaka izlenmesi gereken, sarsıcı bir başyapıt.