Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yılında çektiği 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve rahatsız edici filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kuzeyinde kurulan kukla faşist devlet Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü adam - bir dük, bir piskopos, bir yargıç ve bir başkan - genç kız ve erkekleri kaçırarak, onları bir malikanede 120 gün boyunca fiziksel, psikolojik ve cinsel işkencelere maruz bırakır. Pasolini, Marquis de Sade'ın aynı adlı eserini, faşist İtalya bağlamına uyarlayarak, iktidarın yozlaşması, tüketim toplumunun eleştirisi ve insan doğasının en karanlık yönlerini acımasız bir şekilde gözler önüne serer. Oyunculuklar, filmdeki rahatsız edici atmosfere hizmet edecek şekilde kasıtlı olarak mekanik ve duygusuzdur, bu da faşist otoritelerin insanlıktan çıkarma sürecini vurgular. Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk ve mesafelidir; şiddet ve sapkınlık sahnelerini estetize etmekten kaçınarak, izleyiciyi bu vahşete doğrudan tanık olmaya zorlar. Film, gösterime girdiği dönemde birçok ülkede yasaklanmış ve sansüre uğramıştır. Günümüzde ise, bir şok unsuru olmanın ötesinde, totaliter rejimlerin mekanizmalarını ve sistematik şiddeti anlamak için önemli bir kültürel metin olarak değerlendirilir. İzleyiciyi rahatsız etmeyi ve düşündürmeyi amaçlayan bu film, kolay bir seyir deneyimi sunmaz. Ancak, 20. yüzyılın siyasi ve sosyal travmalarını sanatsal bir dille ele alan, cesur ve unutulmaz bir sinema eseridir. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun sanatsal mirasının en uç ve en provokatif noktasını temsil eder.