Joshua Oppenheimer'ın yönettiği 2012 yapımı 'The Act of Killing', izleyiciyi rahatsız edici ve unutulmaz bir tarihsel yolculuğa çıkarıyor. Belgesel, 1965-66 yıllarında Endonezya'da gerçekleşen komünist karşıtı katliamlarda aktif rol almış eski ölüm mangası üyeleri ve tetikçilerle çalışıyor. Ancak geleneksel bir tarih anlatısı sunmak yerine, film yapımcıları bu kişilere işledikleri cinayetleri ve işkenceleri, istedikleri herhangi bir sinema türünde - gangster filmlerinden westernlere, hatta müzikal sahnelerine kadar - yeniden canlandırma fırsatı veriyor. Bu radikal yaklaşım, suçluların zihniyetini, pişmanlık eksikliğini ve şiddetin nasıl mitolojiye dönüştüğünü çarpıcı bir şekilde ortaya koyuyor.

Anlatımın merkezinde, kendini 'gangster' olarak tanımlayan ve katliamlarda önemli bir rol oynadığı iddia edilen Anwar Congo yer alıyor. Onun ve diğerlerinin bu 'yeniden canlandırmalara' coşkuyla yaklaşması, şiddetin normalleşmesi ve tarihin failler tarafından nasıl çarpıtıldığı konusunda derin bir sorgulama başlatıyor. Oppenheimer'ın kamerası, bu süreçte ortaya çıkan absürt, korkunç ve bazen grotesk sahneleri kaydederken, izleyiciyi ahlaki bir ikilemin içine çekiyor. Oyunculuk performansları denilebilecek şey, aslında gerçek faillerin kendi eylemlerine dair algılarıdır ve bu da belgeselin gücünü oluşturur.

'The Act of Killing', sadece Endonezya'nın karanlık bir dönemine değil, şiddetin doğasına, gücün yozlaştırıcı etkisine ve hafızanın kırılganlığına dair evrensel bir portre çiziyor. Görsel olarak cesur, anlatı olarak yenilikçi bu film, belgesel sinemanın sınırlarını zorlayan bir başyapıt olarak kabul ediliyor. Tarihle yüzleşmenin rahatsız edici ama gerekli bir yolunu arayan herkes için mutlaka izlenmesi gereken, insan ruhunun karanlık köşelerine ışık tutan unutulmaz bir deneyim sunuyor.